assets_LARGE_t_942_44904928

Νίκος Μιχαηλίδης: Τα αδιέξοδα της Τουρκίας

Μετά και το πρόσφατο δημοψήφισμα στη γειτονική Τουρκία τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία ενός πολιτικού συστήματος στο οποίο θα ηγεμονεύουν εσαεί οι τουρκοσουνιτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, περιθωριοποιώντας περαιτέρω τους μη συστημικούς Κούρδους και Αλεβίτες καθώς και όλες τις άλλες μειονοτικές ομάδες και φιλελεύθερες φωνές.Το νέο σύνταγμα θα είναι χειρότερο και από αυτό του δικτάτορα Κενάν Εβρέν των αρχών της δεκαετίας του 1980.

Η χώρα έχει εδώ και μήνες κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ενώ προετοιμάζεται πυρετωδώς για εκτεταμένες πολεμικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Οι εκκαθαρίσεις στην τουρκική κρατική μηχανή συνεχίζονται εντατικά ενώ σύντομα θα επεκταθούν και στο εσωτερικό του κυβερνητικού κόμματος ΑΚΡ, μετά την επιστροφή του Ρ.Τ Ερντογάν στην ηγεσία του. Επίσης θα πρέπει να αναμένονται ριζικές ανακατατάξεις και στο τουρκικό ΥΠΕΞ.

Οι εξελίξεις στην Τουρκία το τελευταίο διάστημα δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία, ακόμη και στους πιο καλόπιστους στην Ελλάδα και στη Δύση γενικότερα, για τον χαρακτήρα του καθεστώτος και τις πραγματικές επιδιώξεις του στη Μέση Ανατολή, στη Μικρά Ασία και στην ανατολική Μεσόγειο.

Προσπαθώντας να περιγράψουμε συνοπτικά την κατάσταση, μπορούμε να πούμε τα εξής. Το τουρκικό «βαθύ κράτος» και οι πολιτικές του βιτρίνες–κόμματα, ισλαμικά και κεμαλικά, επιθυμούν και επιδιώκουν τα εξής:

α) Την αποτροπή δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη Βόρεια Συρία και στο Βόρειο Ιράκ. Για αυτό και υποστηρίζουν τηδιατήρηση της ενότητας αυτών των δύο χωρών. Διαφορετικά η μεγαλοϊδεατική τουρκική ηγεσία θεωρεί πως αυτά τα εδάφη θα πρέπει να περάσουν στη δικαιοδοσία της ως πρώην «οθωμανική επικράτεια». Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων μηνών και οι πρόσφατες τουρκικές αεροπορικές επιθέσεις κατά κουρδικών θέσεων καθώς και η μαζική συγκέντρωση στρατευμάτων στα σύνορα με Συρία και Ιράκ αποτελούν αδιάψευστες ενδείξεις αυτής της πολιτικής. Επίσης η σχετική προπαγανδιστική εκστρατεία των πλήρως ελεγχόμενων τουρκικών ΜΜΕ αποτελεί επιπλέον επιβεβαίωση των τουρκικών προθέσεων. Όμως περαιτέρω στρατιωτική εμπλοκή του τουρκικού κράτους στην περιοχή θα αποδυναμώσει περισσότερο τον κρατικό μηχανισμό και ιδιαίτερα τις ένοπλες δυνάμεις ενώ θα ενισχύσει το αντιπολεμικό κίνημα και τον διχασμό στο εσωτερικό.Επιπλέον υπάρχει ο κίνδυνος η Τουρκία να έρθει αντιμέτωπη με το Ιράν, ενώ οι κουρδικές ομάδες δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν την τουρκική πολιτική και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται μέχρι τελικής δικαίωσης.

β) Η τουρκική κυβέρνηση επιδιώκει την καταστροφή όλων των μη ελεγχόμενων από το βαθύ κράτος κουρδικών πολιτικών δικτύων μέσα στην Τουρκία. Εδώ και μήνες χιλιάδες στελέχη του φιλελεύθερου και φιλοκουρδικού HDP βρίσκονται στη φυλακή μαζί με βουλευτές και τους δύο συμπροέδρους. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι σχεδόν αδύνατο το εν λόγω κόμμα να αναπτύξει επιτυχώς οποιαδήποτε αποτελεσματική πολιτική δραστηριότητα. Παράλληλα το τουρκικό βαθύ κράτος προωθεί την ανάδειξη νέων, ισλαμικών κουρδικών οργανώσεων, φίλα προσκείμενων στον Ρ.Τ Ερντογάν και στο ΑΚΡ. Στόχος είναι η πλήρης πολιτική περιθωριοποίηση του HDP και η αντικατάστασή του με τις ισλαμικές κουρδικές οργανώσεις. Αυτή η μυωπική πολιτική της τουρκικής ηγεσίας στενεύει τα περιθώρια διαλόγου και πολιτικής επίλυσης του προβλήματος, οδηγώντας περισσότερους νέους Κούρδους στη ριζοσπαστικοποίηση και στη χρήση βίας για την επίτευξη των πολιτικών τους στόχων. Έτσι το ΡΚΚ βγαίνει ακόμα πιο ενισχυμένο σε ανθρώπινο δυναμικό και σε νομιμοποίηση εντός της κουρδικής εθνότητας. Πρέπει επίσης να τονιστεί ότι τους τελευταίους μήνες οι εφημερίδες του δυτικού κόσμου στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν πάψει να χαρακτηρίζουν το ΡΚΚ τρομοκρατική οργάνωση. Το αναφέρουν είτε ως «Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν» ή ως «Κούρδοι ριζοσπάστες». Πρόκειται για σαφέστατη ένδειξη αυξάνουσας διεθνούς νομιμοποίησης της εν λόγω οργάνωσης. Επιπλέον ο αγώνας του ΡΚΚ εναντίον του ΙΣΙΣ του παρείχε μεγαλύτερη νομιμοποίηση, ενώ από την άλλη η ταύτιση της Τουρκίας στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης με την ισλαμική τρομοκρατία την κατέστησαν στόχο δριμείας κριτικής. Αντί το τουρκικό κράτος να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την κουρδική ηγεσία, επέλεξε τον δρόμο του πολέμου και της καταστροφής. Αυτός όμως είναι ένας αδιέξοδος δρόμος. Η δημογραφική, κοινωνική και πολιτική δυναμική του κουρδικού πληθυσμού αλλά και η διεθνής συγκυρία δεν ευνοούν «λύσεις»παρόμοιες με αυτές που επιβλήθηκαν στους Αρμένιους και στους Έλληνες της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα…

γ) Το τουρκικό κράτος επιδιώκει τον έλεγχο και την αντιστροφή του κοινωνικού ρεύματος που ζητά φιλελευθεροποίηση και εμπνέει εκατομμύρια νέους, κυρίως Αλεβίτες και Κούρδους, αλλά και πάρα πολλούς εκκοσμικευμένους Τούρκους πολίτες των δυτικών και νότιων παράλιων περιφερειών. Έτσι συνεχίζονται οι εκκαθαρίσεις στον ακαδημαϊκό χώρο και ιδιαίτερα στις κοινωνικές επιστήμες, στις τέχνες, στη δημοσιογραφία και στους χώρους του κοινωνικοπολιτικού ακτιβισμούκαι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου καλλιεργούνται δημοκρατικές και φιλελεύθερες ιδέες που εμπνέουν ιδιαίτερα μεγάλα στρώματα της νεολαίας. Δεν είναι τυχαίο ότι εντός του κυβερνητικού ΑΚΡ υπάρχει η εκτίμηση, μετά και το πρόσφατο δημοψήφισμα, ότι το ισλαμικό κόμμα έχει χάσει σημαντικό μέρος της υποστήριξής του από πολίτες νεαρής ηλικίας.Οι μαζικές πολιτικές διώξεις δημιουργούν χιλιάδες νέους αντικαθεστωτικούς εντός και εκτός Τουρκίας, τμήματα των οποίων ενδεχομένως να ριζοσπαστικοποιηθούν.

δ) Υπό εξέλιξη βρίσκεται η πλήρης εκκαθάριση του κρατικού και κομματικού μηχανισμού από στελέχη της επιρροής του διεθνούς δικτύου Φ.Γκιουλέν και η αντικατάσταση τους με εθνικιστές και ισλαμιστές προσκείμενους στον Ρ.Τ Ερντογάν. Επίσης το καθεστώς διαλύει όλα τα μη ελεγχόμενα κοινωνικά δίκτυα δραστηριότητας και επαφής με τον δυτικό κόσμο. Έτσι περιορίζει τις δυνατότητες ξένων κρατών να ασκούν επιρροή στο εσωτερικό της επικράτειάς του. Η Τουρκία γίνεταιπερισσότερο κλειστή ιδεολογικά, ισλαμοεθνικιστική και διεκδικητική. Παρόλα αυτά το δίκτυο Γκιουλέν είναι ακμαίο και δυναμικό στο εξωτερικό και ασκεί αντικαθεστωτική πολιτική στις πρωτεύουσες μεγάλων ξένων κρατών. Επίσης δεν είναι ακόμα βέβαιο πως θα αντιδράσει και τι ρόλο θα διαδραματίσει το επόμενο διάστημα, σε περίπτωση που η Τουρκία αποσταθεροποιηθεί περαιτέρω.

ε) Η τουρκική κυβέρνηση επιθυμεί να καταστήσει τη χώρα διεθνές κέντρο μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη. Οι Τούρκοι ιθύνοντες εκτιμούν πως μια τέτοια κοσμογονική εξέλιξη θα μετατρέψει την Τουρκία σε υπερδύναμη και ισότιμο παίκτη με τα άλλα μεγάλα κράτη του διεθνούς συστήματος. Ελέγχοντας τη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή προς τη Δύση, το τουρκικό καθεστώς θα μπορεί να απειλεί και να αυξάνει τις παράλογες διεκδικήσεις του. Η πρόσφατη πικρή εμπειρία με τις τουρκικές απειλές περί αποστολής εκατομμυρίων προσφύγων στην Ε.Ε αποτελεί μόνο μια μικρή ένδειξη του μαφιόζικου, τυχοδιωκτικού τρόπου σκέψης και δράσης πολλών τμημάτων της τουρκικής πολιτικής ελίτ και γραφειοκρατίας.Είναι σαφές ότι η ανάδειξη της Τουρκίας σε ρυθμιστή της ροής ενέργειας προς τον δυτικό κόσμο θα συνιστούσε αυτοκτονία για τις ευρωπαϊκές βιομηχανικές ελίτ και τα κράτη. Επιπλέον θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

στ) Η παρούσα κυβέρνηση αυτοπροβάλλεται ως προστάτης και ηγέτης όλων των μουσουλμάνων του κόσμου, αναπτύσσοντας έντονα αντιδυτική ρητορική και πρακτικές. Με αυτό τον τρόπο πιστεύει πως θα ενισχύσει τον διεθνή ρόλο της και θα διευρύνει τα περιθώρια διπλωματικών ελιγμών .Απευθυνόμενη σε ισλαμικά ακροατήρια κυρίως της Μέσης Ανατολής, μονίμως κατηγορεί τη Δύση για την υστέρηση των μουσουλμανικών κρατών και κοινωνιών. Καλλιεργεί την ταξικο-θρησκευτική συνείδηση του «φτωχού και καταπιεσμένου μουσουλμάνου». Αξίζει να σημειωθεί ότι η ρητορική της αυτή έχει αρκετά κοινά με την αντίστοιχη ρητορική της ευρωπαϊκής αριστεράς και τμημάτων της κεντροαριστεράς. Όμως ο αραβικός κόσμος δεν βλέπει την Τουρκία με αυτό το μάτι, αντίθετα είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός απέναντί της και δεν πρόκειται να της επιστρέψει να ηγεμονεύσει στον σουνιτικό ισλαμικό κόσμο. Άλλωστε το Κοράνι γράφτηκε στα αραβικά και όχι στα τουρκικά…

ζ) Το τουρκικό κράτος επιδιώκει την περαιτέρω αλλοίωση των δημογραφικών ισορροπιών της χώρας υπέρ των συντηρητικών σουνιτών μουσουλμάνων. Για αυτό επιθυμεί και επιδιώκει διακαώς την απελευθέρωση της βίζας προκειμένου να εκκενώσει τη χώρα από τις κοινωνικές δυνάμεις που επιδιώκουν φιλελευθεροποίηση και ουσιαστικό εκδημοκρατισμό, εξωθώντας τες σε νόμιμη μετανάστευση προς χώρες της Ε.Ε. Επιπλέον σχεδιάζει την πολιτογράφηση εκατοντάδων χιλιάδων σουνιτών Σύριων προσφύγων καθώς και προσφύγων από το Αφγανιστάν οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι στο Ιράν. Σχεδιάζει να τους εγκαταστήσει σε περιοχές όπου πλειοψηφούν αντισυστημικοί Κούρδοι και Αλεβίτες προκειμένου να αλλοιώσει τις δημογραφικές ισορροπίες, να αναδιαμορφώσει τις εκλογικές περιφέρειες και τα εκλογικά αποτελέσματα.Με λίγα λόγια το καθεστώς επιδιώκει τη δημιουργία μιας πιο σουνιτικής κα τουρκικής Ανατολίας. Όμως αυτή η πολιτική θα τροφοδοτήσει τα εσωτερικά κοινωνικά, εθνοτικά και θρησκευτικά ρήγματα και τις πρακτικές βίαιης εσωτερικής αντιπαράθεσης, ενισχύοντας τις αποσχιστικές τάσεις.

Θα αποτελούσε μεγάλη έκπληξη αν η τουρκική κυβέρνηση έκανε θεαματική στροφή και αποφάσιζε να απελευθερώσει τον ηγέτη του κουρδικού κινήματος Αμπντουλάχ Οτσαλάν και να διαπραγματευθεί μαζί του. Κάτι τέτοιο θα ανέτρεπε τις μέχρι τώρα προβλέψεις και εκτιμήσεις και θα αναδιαμόρφωνε τις παραμέτρους του «προβλήματος Τουρκία»…

Ο κ. Νίκος Κ. Μιχαηλίδης είναι διδάκτορας ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου Princeton και διεξάγει επιτόπια έρευνα στην Τουρκία.
Ο κ. Νίκος Κ. Μιχαηλίδης είναι διδάκτορας ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου Princeton και διεξάγει επιτόπια έρευνα στην -Τουρκία.

Πηγή: Το ΒΗΜΑ

 

Read More

n-VIAROS-AUGOUSTINOS-KAPODISTRIAS-large570

Απεβίωσε ο Βιάρος Αυγουστίνος Καποδίστριας, απόγονος του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας

Απεβίωσε στην Αθήνα το Σάββατο 29 Απριλίου, στις 5.30 μ.μ., ο Βιάρος-Αυγουστίνος Καποδίστριας, απόγονος της οικογένειας Καποδίστρια και τελευταίος σε μια διαδοχή αρρενοκρατίας.

Ο Βιάρος, όπως ήταν πιο γνωστός στους παλιούς Κερκυραίους, γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στις 28 Μαΐου 1933, και ήταν δισέγγονος του Γεωργίου Καποδίστρια, μικρότερου αδελφού του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια. 

Ήταν επίτιμος Προέδρος του Δ.Σ. του Μουσείου Βιάρου-Αυγουστίνου Καποδίστρια, και πολύτιμος αρωγός στο έργο του Μουσείου.

Στο άγγελμα του θανάτου του, το Διοικητικό Συμβούλιο του Μουσείου Καποδίστρια – Κέντρου Καποδιστριακών Μελετών, αποφάσισε μεταξύ άλλων να κηρύξει τριήμερο πένθος και να αναρτηθούν μεσίστιες οι σημαίες των σωματείων-συνιδιοκτητών του Μουσείου (Αναγνωστικής Εταιρίας, Φιλαρμονικής Εταιρείας και Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών).  

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα 3 Μαΐου στην Κέρκυρα.

Η HuffPost Greece είχε την τιμή και την τύχη, σχεδόν ένα μήνα πριν η ψυχή του ανοίξει πανιά για να συναντήσει τον Κυβερνήτη, λίγο πριν την αιωνιότητα, όπως είπε η κόρη του Ναταλία, να μιλήσει με τον Βιάρο Αυγουστίνο Καποδίστρια.  Oι απόγονοι του Καποδίστρια μιλούν για τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας

Πηγή:HuffPost Greece

Read More

Η κυβέρνηση Κανελλόπουλου. Αποτέλεσε την ύστατη προσπάθεια να αποτραπεί η διατάραξη της δημοκρατικής ομαλότητας, αλλά ανατράπηκε από τους συνταγματάρχες το μοιραίο πρωί της 21ης Απριλίου 1967

Αντώνης Κλάψης: Η κυβέρνηση Κανελλόπουλου

Αντώνης Κλάψης

Η κυβέρνηση Κανελλόπουλου

Στις 20 Δεκεμβρίου 1966 ο αρχηγός της ΕΡΕ, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ανακοίνωσε την άρση της εμπιστοσύνης του κόμματός του προς την κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, η οποία μοιραία οδηγήθηκε άμεσα σε παραίτηση. Η πρωτοβουλία του Κανελλόπουλου προέκυψε ως αποτέλεσμα της μυστικής συμφωνίας, στην οποία είχε καταλήξει λίγες ημέρες νωρίτερα, κατόπιν μεσολάβησης του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄, με τον ηγέτη της Ενωσης Κέντρου Γεώργιο Παπανδρέου. Η συμφωνία προέβλεπε τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης, η οποία, αφού ψήφιζε εκλογικό νόμο βασιζόμενο στην απλή αναλογική, θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές το αργότερο μέχρι το τέλος Μαΐου του 1967. Επιπλέον, ο Γ. Παπανδρέου δεσμευόταν ότι εάν στις εκλογές η Ενωση Κέντρου δεν κατόρθωνε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών, δεν θα δεχόταν να στηριχθεί από την ΕΔΑ προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση Κανελλόπουλου. Αποτέλεσε την ύστατη προσπάθεια να αποτραπεί η διατάραξη της δημοκρατικής ομαλότητας, αλλά ανατράπηκε από τους συνταγματάρχες το μοιραίο πρωί της 21ης Απριλίου 1967
Η κυβέρνηση Κανελλόπουλου. Αποτέλεσε την ύστατη προσπάθεια να αποτραπεί η διατάραξη της δημοκρατικής ομαλότητας, αλλά ανατράπηκε από τους συνταγματάρχες το μοιραίο πρωί της 21ης Απριλίου 1967

Η κατάρρευση της συμφωνίας ΕΡΕ – Ε.Κ.

Στις 22 Δεκεμβρίου 1966 ορκίστηκε υπηρεσιακή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο, η οποία στηρίχθηκε τόσο από την ΕΡΕ όσο και από την Ενωση Κέντρου. Η εξέλιξη αυτή έμοιαζε να ανοίγει τον δρόμο για την ομαλοποίηση της πολιτικής κατάστασης, η οποία από τον Ιούλιο του 1965 και μετά είχε σοβαρά επιδεινωθεί. Ωστόσο, οι ελπίδες θα αποδεικνύονταν τελικά φρούδες, διότι η σύμπραξη ΕΡΕ και Ενωσης Κέντρου δεν έμελλε να διαρκέσει για πολύ. Στα τέλη Μαρτίου του 1967, με αφορμή διαφωνία επί τροπολογίας για την ασυλία των βουλευτών, η συνεργασία των δύο κομμάτων διακόπηκε και η κυβέρνηση Παρασκευόπουλου δεν στάθηκε δυνατόν να ολοκληρώσει την αποστολή της και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Η πτώση της κυβέρνησης Παρασκευόπουλου εγκαινίασε έναν νέο κύκλο διεργασιών, οι οποίες κατέληξαν στις 3 Απριλίου 1967 στον σχηματισμό κυβέρνησης μειοψηφίας της ΕΡΕ, με πρωθυπουργό τον Κανελλόπουλο. Ο Κανελλόπουλος είχε ήδη από την επαύριον της συμφωνίας του με τον Γεώργιο Παπανδρέου τον Δεκέμβριο του 1966 υπαινιχθεί με σαφήνεια το ενδεχόμενο να αναλάμβανε, εφόσον οι συνθήκες το απαιτούσαν, ο ίδιος την πρωθυπουργία. Ο αρχηγός της ΕΡΕ είχε τότε κάνει νύξη για την ύπαρξη «δεύτερης φάσης», υπονοώντας ακριβώς τον σχηματισμό κυβέρνησης του κόμματός του πριν από τη διεξαγωγή των εκλογών. Οπως εξηγούσε, τις σκέψεις του περί ενδεχόμενης «δεύτερης φάσης» είχαν υπαγορεύσει δύο παράγοντες: Πρώτον, η πιθανότητα αποτυχίας της κυβέρνησης Παρασκευόπουλου λόγω ασυμφωνίας στην πορεία ανάμεσα στην ΕΡΕ και στην Ενωση Κέντρου. Και δεύτερον (και σημαντικότερο), η αποτροπή ενδεχομένου συνταγματικής εκτροπής, η οποία –κατά τη γνώμη του Κανελλόπουλου– θα καθίστατο για πολλούς λόγους δυσχερέστερη εφόσον ο ίδιος βρισκόταν στην πρωθυπουργία.

Οι φόβοι και οι στόχοι του αρχηγού της ΕΡΕ

Ο αρχηγός της ΕΡΕ διαισθανόταν τους κινδύνους που ελλόχευαν για τη δημοκρατία. Τους φόβους του τους ανέλυε σε επιστολή που απηύθυνε στα μέσα Μαρτίου του 1967 (δηλαδή περίπου είκοσι ημέρες πριν αναλάβει την πρωθυπουργία) προς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Στην επιστολή αυτή αναφερόταν εξίσου σε κύκλους που δεν επιθυμούσαν τις εκλογές και επιδίωκαν να ωθήσουν τον βασιλιά σε αντισυνταγματικές λύσεις, όσο και άλλους που επιχειρούσαν να δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα στην κοινή γνώμη ώστε να αποδεχθεί ευκολότερα μία ενδεχόμενη συνταγματική εκτροπή. Ο Κανελλόπουλος, εξάλλου, είχε ήδη από τον Ιούλιο του 1966, κατά τη διάρκεια συνομιλίας του με τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα Phillips Talbot, επισημάνει την ύπαρξη προσώπων στο περιβάλλον του βασιλιά Κωνσταντίνου (μεταξύ αυτών και στελέχη της ΕΡΕ), τα οποία τον ενθάρρυναν να προχωρήσει σε κάποια «εξωκοινοβουλευτική λύση». Ο αρχηγός της ΕΡΕ εκτιμούσε ότι μια τέτοια απόπειρα όχι μόνο ήταν επικίνδυνη, αλλά ότι σε τελική ανάλυση θα είχε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από εκείνα που επιδίωκαν οι εμπνευστές της, καθώς θα συνέτεινε στην ενίσχυση (και όχι στην αποδυνάμωση) της θέσης της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Ο Κανελλόπουλος πίστευε ότι από τη θέση του πρωθυπουργού θα μπορούσε να εξασφαλίσει την ομαλή πορεία της χώρας προς εκλογές, αφενός λειτουργώντας ως ο εγγυητής της ομαλότητας και αφετέρου πείθοντας τον βασιλιά Κωνσταντίνο να μην πέσει στην παγίδα της εκτροπής. Αυτός ήταν ασφαλώς ο κυριότερος στόχος του Κανελλόπουλου όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία, γεγονός που ο ίδιος κατέστησε απολύτως σαφές στο διάγγελμα που απηύθυνε αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του: « […] η κυβέρνησις», διακήρυττε, «θα εκπληρώση την αποστολήν της, η οποία θα είναι μονοσήμαντος: Θα οδηγήσωμεν την χώραν εις την ομαλότηταν».

Ο Κανελλόπουλος προφανώς ήλπιζε ότι, αναλαμβάνοντας στις αρχές Απριλίου του 1967 την πρωθυπουργία, θα είχε την ευκαιρία να υλοποιήσει την ατελέσφορη πρωτοβουλία που είχε αναλάβει στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1965 (πριν από την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Στεφανόπουλο), όταν είχε προτείνει τον σχηματισμό δικής του κυβέρνησης με αποκλειστική αποστολή τη διεξαγωγή αδιάβλητων εκλογών. Υπήρχε όμως μια καθοριστική διαφορά: το σχέδιο του 1965 βασιζόταν στη συναίνεση της Ενωσης Κέντρου για τον σχηματισμό κυβέρνησης της ΕΡΕ που θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές. Αντίθετα, τον Απρίλιο του 1967 ούτε είχε εξασφαλιστεί αυτή η συναίνεση (όπως και κανενός από τα υπόλοιπα κόμματα), ούτε είχε καν τεθεί ως προϋπόθεση από τον Κανελλόπουλο για την πραγματοποίηση του σχεδίου του. Με αυτά τα δεδομένα, η αδυναμία της κυβέρνησης Κανελλόπουλου να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή ήταν η μοιραία κατάληξη. Εν όψει αυτής της αδυναμίας, η νέα κυβέρνηση δεν εμφανίστηκε καν ενώπιον της εθνικής αντιπροσωπείας και προκήρυξε εκλογές για τις 28 Μαΐου 1967.

Το ζήτημα του νέου εκλογικού νόμου

Με τον τρόπο που υλοποιήθηκε η «δεύτερη φάση» δεν πληρούσε μία βασική προϋπόθεση, η οποία, εάν τα πράγματα είχαν κυλήσει ομαλά, θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα σχέδια του Κανελλόπουλου. Ενα από τα σημεία της συμφωνίας του αρχηγού της ΕΡΕ με τον Γ. Παπανδρέου τον Δεκέμβριο του 1966 ήταν η ψήφιση νέου εκλογικού νόμου, έτσι ώστε οι επερχόμενες εκλογές να διεξάγονταν με το σύστημα της απλής αναλογικής. Ο Κανελλόπουλος είχε ήδη από τις αρχές του 1965 προσανατολιστεί προς αυτό το σύστημα προκειμένου να διευκολύνει την αυτόνομη εκλογική παρουσία πολιτικών προσωπικοτήτων που θα επέλεγαν να αποσκιρτήσουν από την Ενωση Κέντρου. Λίγους μήνες αργότερα, εξάλλου, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση Στεφανόπουλου, ο Κανελλόπουλος είχε και δημόσια εκδηλώσει την πρόθεσή του να δεχθεί την απλή αναλογική. Οπως εξηγούσε τον Μάρτιο του 1966 στους βουλευτές του κόμματός του, η απλή αναλογική θα ενίσχυε τις γραμμές των «αποστατών», οι οποίοι στο μεταξύ είχαν συμπήξει δικό τους κομματικό οργανισμό, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κέντρο, διότι με αυτήν οι ελπίδες εκλογικής τους επιτυχίας θα ήταν αυξημένες, ενώ ταυτόχρονα θα μειώνονταν και οι πιθανότητες έμμεσης υποστήριξης της Ενωσης Κέντρου από την ΕΔΑ (όπως είχε συμβεί στις εκλογές του 1964). Με αυτόν τον τρόπο, η Ενωση Κέντρου θα έχανε κάποιο –έστω και μικρό– μέρος των δυνάμεών της, το οποίο ήταν πολύ πιθανό να της στερούσε την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία.

Ωστόσο, η κατάρρευση της κυβέρνησης Παρασκευόπουλου και η απροθυμία όλων των υπόλοιπων κοινοβουλευτικών κομμάτων τον Απρίλιο του 1967 να στηρίξουν μια κυβέρνηση της ΕΡΕ με πρωθυπουργό τον Κανελλόπουλο δεν επέτρεψε την ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου. Κατά συνέπεια, οι εκλογές του Μαΐου θα διεξάγονταν με σύστημα ενισχυμένης αναλογικής. Η αποτυχία αυτή, πάντως, κάθε άλλο παρά κλόνισε την αποφασιστικότητα του αρχηγού της ΕΡΕ να αποτρέψει κάθε ενδεχόμενο διατάραξης της δημοκρατικής ομαλότητας και να οδηγήσει, όπως διακήρυττε, τη χώρα σε εκλογές «με τους νόμους της Δημοκρατίας εν πλήρει και αυστηρά λειτουργία». Την εκπλήρωση αυτής της αποστολής, εξάλλου, ο ίδιος είχε προκαταβολικά φροντίσει να αποσυσχετίσει από την εξασφάλιση της εμπιστοσύνης της Βουλής. Η επικράτηση του στρατιωτικού πραξικοπήματος που πραγματοποιήθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Απριλίου 1967 δεν επέτρεψε στον Κανελλόπουλο να επιχειρήσει, έστω και με όρους δυσμενέστερους απ’ ό,τι θα το είχε πράξει το φθινόπωρο του 1965, την υπέρβαση της πολιτικής κρίσης μέσω της ομαλής διεξαγωγής των εκλογών. Η πρόθεσή του δεν στάθηκε ικανή να αποτρέψει την εκδήλωση της συνωμοσίας, η οποία στο μεταξύ εξυφαινόταν στα παρασκήνια από επίορκους αξιωματικούς. Η τραγική κατάληξη της Ιστορίας επιβεβαίωσε με τον πλέον επώδυνο τρόπο τις δηλώσεις που περίπου ενάμιση χρόνο νωρίτερα είχε κάνει ο Κανελλόπουλος: «Η αναποφασιστικότης των κομμάτων, η υπερβολική προσήλωσις εις τους κομματικούς εγωισμούς, τα προσωπικά ή κομματικά πείσματα, η αδικαιολόγητος υποτίμησις του υψηλόφρονος Ελληνικού Λαού, ως δήθεν ανικάνου να κατανοήση ανιδιοτελείς αποφάσεις, τας οποίας ακριβώς αι ηγεσίαι δεν είχον πάντοτε την ικανότητα να λαμβάνουν, όλα αυτά εστοίχισαν συχνότατα πολύ ακριβά εις την χώραν, ιδία εις τον κοινοβουλευτισμόν. Τα ελαττώματα αυτά είχον, κατά το έτος 1936, ως αποτέλεσμα την κατάλυσιν του ελευθέρου πολιτεύματος».

 

Ο Αντώνης Κλάψης διδάσκει στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.
Ο Αντώνης Κλάψης διδάσκει στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Read More

unnamed

Νικόλαος Ιντζεσίλογλου : ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Ο Σύλλογος Μικρασιατικών και Καππαδοκικών Δεσμών Κάτω Νευροκοπίου σας προσκαλεί το Σάββατο 29 Απριλίου 2017 και ώρα 19:30 στο αμφιθέατρο του Δήμου

στην ομιλία με θέμα

ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

 

Ομιλητής της εκδήλωσης θα είναι ο κ Ιντζεσίλογλου Νικόλαος ομότιμος καθηγητής Νομικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

 

unnamed

Read More

ProsklisiSyntom (2)

Παρουσίαση του βιβλίου του Γαβριήλ Συντομόρου: «Η Θεσσαλονίκη στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και η γενικότερη ελληνική εμπλοκή»

Οι Εκδόσεις Ζητρος σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

του Γαβριήλ Συντομόρου

«Η Θεσσαλονίκη στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο
και η γενικότερη ελληνική εμπλοκή»

 

η οποία θα γίνει την Παρασκευή 5 Μαΐου 2017 και ώρα 20.00,
στο βιβλιοπωλείο Αρχέτυπο, Χρυσοστόμου Σμύρνης 8, Θεσσαλονίκη

το βιβλίο θα παρουσιάσουν
Ο Στρατηγός Ιωάννης Ζούκας, επ. Διοικητής του Γ΄Σ.Σ, /NRDC-GR,

ο Ηλίας Βαβούρας, Διδάκτωρ ΑΠΘ – συγγραφέας,
και ο συγγραφέας του βιβλίου.
Θα είναι τιμή μας να παρευρεθείτε.

ProsklisiSyntom (2)

Read More

Πρόσκληση Ηλιάδου-Τάχου 2

Παρουσίαση του βιβλίου: “Ιχνηλατώντας την εκπαίδευση στων Ελλήνων τις κοινότητες. Πόντος, Ρωσία, Σοβιετική Ένωση. Μια ιστορικο-συγκριτική προσέγγιση» της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου.

Παρουσίαση του βιβλίου

“Ιχνηλατώντας την εκπαίδευση στων Ελλήνων τις κοινότητες. Πόντος, Ρωσία,Σοβιετική Ένωση.

Μια ιστορικο-συγκριτική προσέγγιση»

της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου. 

Πρόσκληση Ηλιάδου-Τάχου 2

 

Read More

Μεσαιωνική Ιστορία

Επιστημονική Συνάντηση με θέμα Ιστορία του Μεσαιωνικού Κόσμου στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση – Σύγχρονες επιστημονικές και διδακτικές προσεγγίσεις.

Μεσαιωνική ΙστορίαO Δήμος Ναυπλιέων, το Ναυπλιακό Ίδρυμα Ιωάννης Καποδίστριας και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Αργολίδας διοργανώνουν Επιστημονική Συνάντηση με ελεύθερη είσοδο την Πέμπτη 4 Μαΐου 2017 και ώρα 18.00 στην Αίθουσα του Βουλευτικού στο Ναύπλιο με θέμα  Ιστορία του Μεσαιωνικού Κόσμου στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση – Σύγχρονες επιστημονικές και διδακτικές προσεγγίσεις.

Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο κ. Νικόλαος Καραπιδάκης, Μεσαιωνολόγος, Καθηγητής του τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου και Πρόεδρος της Εφορείας των Γενικών Αρχείων του Κράτους, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα Είναι απαραίτητη η διδασκαλία της Ιστορίας του Μεσαίωνα στο ελληνικό σχολείο; 

Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν: 1. Ο Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων κ. Δημήτριος Γιαννακόπουλος, Δρ. Ιστορίας του ΕΚΠΑ, ο οποίος θα εισηγηθεί το θέμα Η θέση της Ιστορίας του Δυτικού Μεσαίωνα στη σχολική ιστοριογραφία του Γυμνασίου και του Λυκείου. Διαπιστώσεις και προτάσεις και 2. Οι Φιλόλογοι κ.κ. Φίλιππος Δελής, Καλλιόπη Καλποδήμου και Αγγελική Ντεβέ, οι οποίοι θα αναφερθούν στο θεωρητικό υπόβαθρο της ασύγχρονης τηλεκπαίδευσης MOOC και θα παρουσιάσουν video μαθήματα από τις διδακτικές ενότητες Το Ζήτημα των Εικόνων στο Βυζάντιο, Η Φεουδαρχία στη Μεσαιωνική Δύση και Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση.

Θα διατεθεί χρόνος για συζήτηση με το ακροατήριο, ενώ θα χορηγηθούν Βεβαιώσεις Παρακολούθησης σε όσους συμμετάσχουν. 

Read More

unnamed

ΟΙ ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΞ

ΟΙ ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΞ

 

Ένα αφιέρωμα αυτού του είδους έχει άραγε θέση σε μια ιστοσελίδα σαν την Clio Turbata; Η απάντηση είναι ναι. Αναμφίβολα, η ανατροπή της ιστορικής πραγματικότητας είναι ο κυρίαρχος λόγος, που εξηγεί τη μεγάλη επιτυχία της σειράς. Όμως, για να είναι κάποιος σε θέση να το πράξει, οφείλει να κατέχει την εν λόγω πραγματικότητα από κάθε άποψη και μάλιστα σε βάθος. Αυτό ακριβώς συμβαίνει εν προκειμένω. Άλλωστε, πρόκειται περί Τέχνης, οπότε τα πάντα επιτρέπονται.

Καλή διασκέδαση!

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

 

Η ολοκλήρωση της κατάκτησης της Γαλατίας από τον Ιούλιο Καίσαρα
Η ολοκλήρωση της κατάκτησης της Γαλατίας από τον Ιούλιο Καίσαρα

 

Αναφορά στη μάχη του Austerlitz (1805) και παράφραση της έκφρασης “Le soleil d' Austerlitz” (O ήλιος του Austerlitz) ως “Le sommeil d' Osterlix”(O ύπνος του Osterlix). Το στιγμιότυπο διαδραματίζεται στη νήσο Κορσική, γενέτειρα του Ναπολέοντα.
Αναφορά στη μάχη του Austerlitz (1805) και παράφραση της έκφρασης “Le soleil d’ Austerlitz” (O ήλιος του Austerlitz) ως “Le sommeil d’ Osterlix”(O ύπνος του Osterlix). Το στιγμιότυπο διαδραματίζεται στη νήσο Κορσική, γενέτειρα του Ναπολέοντα.

 

Η μάχη του Βατερλώ δεκαεννέα αιώνες πριν από τη διεξαγωγή της.
Η μάχη του Βατερλώ δεκαεννέα αιώνες πριν από τη διεξαγωγή της.

 

Οι Νορμανδοί αποβιβάζονται στη Γαλατία! Αναφορά στη Συμμαχική απόβαση στη Νορμανδία (6 Ιουνίου 1944) με το τραγούδι, που οι Ελεύθεροι Γάλλοι του De Gaulle είχαν αναγάγει σε σύμβολο.
Οι Νορμανδοί αποβιβάζονται στη Γαλατία! Αναφορά στη Συμμαχική απόβαση στη Νορμανδία (6 Ιουνίου 1944) με το τραγούδι, που οι Ελεύθεροι Γάλλοι του De Gaulle είχαν αναγάγει σε σύμβολο.

 

 

Το σύνδρομο της ήττας των Γαλατών στη μάχη της Αλεσίας
Το σύνδρομο της ήττας των Γαλατών στη μάχη της Αλεσίας

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

 

Ιούλιος Καίσαρ
Ιούλιος Καίσαρ

 

Κλεοπάτρα

 

“Και όσο ο Βρούτος βρίσκεται στο πλευρό σου, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, ω Καίσαρ!”.
“Και όσο ο Βρούτος βρίσκεται στο πλευρό σου, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, ω Καίσαρ!” 

ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ

 

Stan Laurel και Oliver Hardy
Stan Laurel και Oliver Hardy

 

 

O ηθοποιός Jean Gabin ως Πόντιος Πιλάτος.
O ηθοποιός Jean Gabin ως Πόντιος Πιλάτος.

 

 

Ο Μαρσεγιέζος ηθοποιός Raimu, ως ταβερνιάρης από τη Μασσαλία
Ο Μαρσεγιέζος ηθοποιός Raimu, ως ταβερνιάρης από τη Μασσαλία

 

Ο ηθοποιός Kirk Douglas ως Σπάρτακος
Ο ηθοποιός Kirk Douglas ως Σπάρτακος

 

Ο ηθοποιός Charles Laughton ως Γάϊος Γράκχος.
Ο ηθοποιός Charles Laughton ως Γάϊος Γράκχος.

 

Ο ηθοποιός James Coburn ως μάντης.
Ο ηθοποιός James Coburn ως μάντης.

 

Ο Siegmund Freud ως Δρουίδης Psychoanalytix.
Ο Siegmund Freud ως Δρουίδης Psychoanalytix.

 

 

O Otto von Bismarck ως Γότθος φύλαρχος.
O Otto von Bismarck ως Γότθος φύλαρχος.

 

Ο Jacques Chirac ως Ρωμαίος τεχνοκράτης.
Ο Jacques Chirac ως Ρωμαίος τεχνοκράτης.

 

Ο ηθοποιός Lino Ventura ως Ρωμαίος εκατόνταρχος.
Ο ηθοποιός Lino Ventura ως Ρωμαίος εκατόνταρχος.

 

Η ηθοποιός Romy Schneider ως τραγουδίστρια όπερας Latraviata.
Η ηθοποιός Romy Schneider ως τραγουδίστρια όπερας Latraviata.

 

Η τραγουδίστρια Annie Cordy
Η τραγουδίστρια Annie Cordy

 

Ο ποδηλάτης Eddy Merckx ως ταχύς αγγελιοφόρος.
Ο ποδηλάτης Eddy Merckx ως ταχύς αγγελιοφόρος.

 

Ο ηθοποιός Sean Connery ως Γαλάτης κατάσκοπος Dubbelosix, παράφραση του double o seven, χαρακτηρισμού του James Bond.
Ο ηθοποιός Sean Connery ως Γαλάτης κατάσκοπος Dubbelosix, παράφραση του double o seven, χαρακτηρισμού του James Bond.

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

 

telefe
Teleferic, Γότθος
figurale
Figuralegoric ( = Αληγορική φιγούρα ) – Γότθος

 

chimeric
Chimeric, Γότθος

 

Tournevis (= κατσαβίδι), Αιγύπτιος
Tournevis (= κατσαβίδι), Αιγύπτιος

 

Processus, Ρωμαίος
Processus, Ρωμαίος

 

Plexiglas-Έλληνας
Plexiglas, Έλληνας

 

Ipipourax (από το hip-hip)
Ipipourax (από το hip-hip hooray), Βρετανός 

 

Labeldecadix (από το τραγούδι La belle de Cadiz”), Γαλάτης.
Labeldecadix (από το τραγούδι La belle de Cadiz”), Γαλάτης.

 

Relax, Βρετανός (hooray), Βρετανός.
Relax, Βρετανός.
Surtax (surtaxe = υπερφορολόγηση)
Surtax (surtaxe = υπερφορολόγηση), Βρετανός

 

 

 

Octopus, Ρωμαίος.
Octopus, Ρωμαίος.

 

Garemonparnas (= Gare σιδηροδρ. σταθμό του Παρισιού) Έλληνας.
Garemonparnas (= Gare Montparnasse- από τον ομώνυμο σιδηροδρομικο σταθμό του Παρισιού), Έλληνας.

 

 

Heretix, Κορσικανός.
Heretix, Κορσικανός.

 

Hotelterminus (-από τον ομώνυμο Terminus),
Hotelterminus ( ξενοδοχείο  Terminus), Ρωμαίος

 

 

 

Κορσικανός Δοσίλογος
Ocatarinetabellatchitchix (από το τραγούδι “O Catarinetta bella tchi-tchi”), Κορσικανός.

 

 

Salamix, Κορσικανός Δοσίλογος
Salamix, Κορσικανός  δοσίλογος

 

 

Courdeténis (= γήπεδο τένις), Αιγύπτιος. Εκφράζεται χρησιμοποιώντας ιερογλυφικά.
Courdeténis (= γήπεδο τένις), Αιγύπτιος.
Εκφράζεται χρησιμοποιώντας ιερογλυφικά.

ΔΙΑΣΗΜΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

 

XVM06160044-946e-11e6-b3d5-39c516113491-469x453

79-3

image2

errare

ΤΑΞΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΝΑ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ

 

Η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων.
Η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων.

 

Χορεύοντας συρτάκι στην Αθήνα.
Χορεύοντας συρτάκι στην Αθήνα.

 

Συναπάντημα με τους Δον Κιχώτη και Σάντσο Πάντσα στην Ισπανία.
Συναπάντημα με τους Δον Κιχώτη και Σάντσο Πάντσα στην Ισπανία.

 

Χορεύοντας φλαμένκο στην Ανδαλουσία.
Χορεύοντας φλαμένκο στην Ανδαλουσία.

 

Ανακαλύπτοντας κατά λάθος τις ταυρομαχίες.
Ανακαλύπτοντας κατά λάθος τις ταυρομαχίες.

 

Οι Beatles στο Λονδίνο.
Οι Beatles στο Λονδίνο.

 

Τα διώροφα λεωφορεία του Λονδίνου.
Τα διώροφα λεωφορεία του Λονδίνου.

 

Τα διώροφα λεωφορεία του Λονδίνου.
Five o’ clock tea.

 

Αγώνας Rugby στο Λονδίνο.
Αγώνας Rugby στο Λονδίνο.

 

Τρώγοντας Ελβετική fondue στη Γενεύη.
Τρώγοντας Ελβετική fondue στη Γενεύη.

 

 Η πατροπαράδοτη καθαριότητα των Ελβετών.
Η πατροπαράδοτη καθαριότητα των Ελβετών.

 

Επικάλυψη με τον κόσμο του Τεν Τεν στο Βέλγιο.
Επικάλυψη με τον κόσμο του Τεν Τεν στο Βέλγιο.

 

 

Πετώντας με μαγικό χαλί στην Ινδία
Πετώντας με μαγικό χαλί στην Ινδία

 

Στο Circus Maximus της Ρώμης.
Στο Circus Maximus της Ρώμης.

 

Οι Κορσικανοί γέροντες παρακολουθούν και σχολιάζουν τα τεκταινόμενα.
Οι Κορσικανοί γέροντες παρακολουθούν και σχολιάζουν τα τεκταινόμενα.

 

Ζητήματα οικογενειακής τιμής στην Κορσική.
Ζητήματα οικογενειακής τιμής στην Κορσική.

 

 

 

 Η ανακάλυψη του Νέου Κόσμου αιώνες πριν από τον Χριστόφορο Κολόμβο.
Η ανακάλυψη του Νέου Κόσμου αιώνες πριν από τον Χριστόφορο Κολόμβο.

 

unnamed
Αυθαίρετος αναχρονισμός επί το ελληνικότερον

Επιμέλεια αφιερώματος: Γιάννης Μουρέλος

Μορφοποίηση: Δημήτρης Μητσόπουλος 

Read More

unnamed

Armenian Genocide of 1915: An Overview

On the eve of World War I, there were two million Armenians in the declining Ottoman Empire. By 1922, there were fewer than 400,000. The others — some 1.5 million — were killed in what historians consider a genocide.

As David Fromkin put it in his widely praised history of World War I and its aftermath, “A Peace to End All Peace”: “Rape and beating were commonplace. Those who were not killed at once were driven through mountains and deserts without food, drink or shelter. Hundreds of thousands of Armenians eventually succumbed or were killed .”

The man who invented the word “genocide”— Raphael Lemkin, a lawyer of Polish-Jewish origin — was moved to investigate the attempt to eliminate an entire people by accounts of the massacres of Armenians. He did not, however, coin the word until 1943, applying it to Nazi Germany and the Jews in a book published a year later, “Axis Rule in Occupied Europe.”

But to Turks, what happened in 1915 was, at most, just one more messy piece of a very messy war that spelled the end of a once-powerful empire. They reject the conclusions of historians and the term genocide, saying there was no premeditation in the deaths, no systematic attempt to destroy a people. Indeed, in Turkey today it remains a crime — “insulting Turkishness” — to even raise the issue of what happened to the Armenians.

In the United States, a powerful Armenian community centered in Los Angeles has been pressing for years for Congress to condemn the Armenian genocide. Turkey, which cut military ties to France over a similar action, has reacted with angry threats. A bill to that effect nearly passed in the fall of 2007, gaining a majority of co-sponsors and passing a committee vote. But the Bush administration, noting that Turkey is a critical ally — more than 70 per cent of the military air supplies for Iraq go through the Incirlik airbase there — pressed for the bill to be withdrawn, and it was.

The roots of the genocide lie in the collapse of the Ottoman Empire.

The empire’s ruler was also the caliph, or leader of the Islamic community. Minority religious communities, like the Christian Armenians, were allowed to maintain their religious, social and legal structures, but were often subject to extra taxes or other measures.

Concentrated largely in eastern Anatolia, many of them merchants and industrialists, Armenians, historians say, appeared markedly better off in many ways than their Turkish neighbors, largely small peasants or ill-paid government functionaries and soldiers.

At the turn of the 20th Century, the once far-flung Ottoman empire was crumbling at the edges, beset by revolts among Christian subjects to the north — vast swaths of territory were lost in the Balkan Wars of 1912-13 — and the subject of coffee house grumbling among Arab nationalist intellectuals in Damascus and elsewhere.

The Young Turk movement of ambitious, discontented junior army officers seized power in 1908, determined to modernize, strengthen and “Turkify” the empire. They were led by what became an all-powerful triumvirate sometimes referred to as the Three Pashas.

In March of 1914, the Young Turks entered World War I on the side of Germany. They attacked to the east, hoping to capture the city of Baku in what would be a disastrous campaign against Russian forces in the Caucuses. They were soundly defeated at the battle of Sarikemish.

On April 24 1915 the Minister of Interior Affairs, Talaat Pasha gave to the officials of the Ottoman State, both in Constantinople and the provinces, the order of the extermination of the spiritual and political leaders of the Armenian Community. The opperation conducted on the night of 24–25 April 1915.
On April 24 1915 the Minister of Interior Affairs, Talaat Pasha gave to the officials of the Ottoman State, both in Constantinople and the provinces, the order of the extermination of the spiritual and political leaders of the Armenian Community. The opperation conducted on the night of 24–25 April 1915.

Armenians in the area were blamed for siding with the Russians and the Young Turks began a campaign to portray the Armenians as a kind of fifth column, a threat to the state. Indeed, there were Armenian nationalists who acted as guerrillas and cooperated with the Russians. They briefly seized the city of Van in the spring of 1915.

Armenians mark the date April 24, 1915, when several hundred Armenian intellectuals were rounded up, arrested and later executed as the start of the Armenian genocide and it is generally said to have extended to 1917. However, there were also massacres of Armenians in 1894, 1895, 1896, 1909, and a reprise between 1920 and 1923.

The University of Minnesota’s Center for Holocaust and Genocide Studies has compiled figures by province and district that show there were 2,133,190 Armenians in the empire in 1914 and only about 387,800 by 1922.

Writing at the time of the early series of massacres, The New York Times suggested there was already a “policy of extermination directed against the Christians of Asia Minor.”

Armenian intellectuals who were detained, deported, and killed in 1915
Armenian intellectuals who were detained, deported, and killed in 1915

The Young Turks, who called themselves the Committee of Unity and Progress, launched a set of measures against the Armenians, including a law authorizing the military and government to deport anyone they “sensed” was a security threat.

A later law allowed the confiscation of abandoned Armenian property. Armenians were ordered to turn in any weapons that they owned to the authorities. Those in the army were disarmed and transferred into labor battalions where they were either killed or worked to death.

There were executions into mass graves, and death marches of men, women and children across the Syrian desert to concentration camps with many dying along the way of exhaustion, exposure and starvation.

Much of this was quite well documented at the time by Western diplomats, missionaries and others, creating widespread wartime outrage against the Turks in the West. Although its ally, Germany, was silent at the time, in later years documents have surfaced from ranking German diplomats and military officers expressing horror at what was going on.

Some historians, however, while acknowledging the widespread deaths, say what happened does not technically fit the definition of genocide largely because they do not feel there is evidence that it was well-planned in advance.

The New York Times covered the issue extensively — 145 articles in 1915 alone by one count — with headlines like “Appeal to Turkey to Stop Massacres.” The Times described the actions against the Armenians as “systematic,” “authorized, and “organized by the government.”

The American ambassador, Henry Morganthau Sr., was also outspoken. In his memoirs, the ambassador would write: “When the Turkish authorities gave the orders for these deportations, they were merely giving the death warrant to a whole race; they understood this well, and in their conversations with me, they made no particular attempt to conceal the fact.”

Following the surrender of the Ottoman Empire in 1918, the Three Pashas fled to Germany, where they were given protection. But the Armenian underground formed a group called Operation Nemesis to hunt them down. On March 15, 1921, one of the pashas was shot dead on a street in Berlin in broad daylight in front of witnesses. The gunman pled temporary insanity brought on by the mass killings and a jury took only a little over an hour to acquit him. It was the defense evidence at this trial that drew the interest of Mr. Lemkin, the coiner of “genocide.”

Πηγή: The New York Times

Read More